
Praca dla wydawnictw kulinarnych łączy się często z przygotowywaniem potraw na długo przed sezonem na dany składnik. Dlatego też, obierając dziś łodygi rabarbaru w skandalicznej cenie, poczułam się trochę zawiedziona. Są pewne rzeczy, na które zwyczajnie trzeba poczekać. By nie czuć się jak złodziej. Skradłam w ten sposób trochę lata, chcąc nie chcąc, ale sobie odebrałam przyjemność tęsknienia. Jeszcze przechodzę (prawie) obojętnie obok truskawek, i choć pewnie ich cena po tak długiej zimie niewiele się zmieni w sezonie, to chodzi tu o kwestię sumienia. To jak z barszczem z uszkami jedzonym kilka tygodni przed Wigilią, jest pysznie, ale to nie to samo. Za latem tęsknię zdecydowanie bardziej niż za barszczem, ale wolę się nie spieszyć. A gdy temperatura zaczyna szokować, wyciągam sandały, choć jeszcze nie schowałam zimowych butów, jeszcze nie zużyłam zapasów cieciorki przeznaczonej na zimowe gulasze i gęste zupy. Bo można z niej zrobić orzeźwiającą sałatkę, wyjść w ciepły wieczór na balkon i jeść z czystym sumieniem, i uczciwie, nie kradnąc, cieszyć się czekaniem.